خدای من یکسال گذشت

یکسال و چهار فصل و دوازده ماه و سیصد و شصت و پنج روز

هر آنچه کردم بخشیدی

هر آنگاه پریشان شدم پناهم دادی

این تو بودی که به آرامشم رساندی و مرا از یاد نبردی

چگونه است که تنها تو همیشه با منی؟؟

این چه رسم خدایی است؟؟

ندای آسمانی شهر الرمضان الذی میرسد

آری ، باز هم تویی که مرا می خوانی تا بخوانمت

و من با دنیایی از امید و آرزوهای فرداها

خدای من بندگی ام را بپذیر ، صدایم را بشنو